زندگی در پیش رو

 

جراحی تموم شد و الان بخش عفونی هستم...بنظرم استیجری بهترین دوره ی پزشکیه...اما برای اینکه از همون اولش بتونی ازش لذت ببری باید از تجربیات دیگران استفاده کنی...مواجه شدن با بودن توی یک بخش بدون آمادگی قبلی جداً وحشتناکه و تا بیای همه چیز رو با آزمون و خطا بفهمی فرصت های زیادی رو از دست می دی...توی این پست می خوام تجربیات خودم رو با شماها شریک بشم...بنظرم اگه قبل ازشروع استیجری ام کسی پیدا شده بود که اینها رو بهم بگه خیلی جلو تر از اینی بودم که الان هستم!...

قبل از شروع استیجریم برام سوال بود که وقتی می رم تو بخش باید چی با خودم ببرم؟...از لباس شروع می کنم!...مسلماً همه می دونیم که لباس یه دانشجوی پزشکی یعنی روپوشش!!!...اصلی ترین نکته ای که باید در مورد روپوش در نظر بگیریم جیب هاشه!!...استادمون هم همیشه بهمون می گفت عیب روپوش های شما جیب های کوچیکشونه...روپوشی انتخاب کنید که جیب هاش به اندازه ای بزرگ باشه که بتونید توش کتاب جیبی بگذارید...

نکته ی مهم دیگه کفشه!...حتماً کفشی بخرید که راحت باشه...بعضی از دوستهام کفش های طبی خریده بودن...اما خودمونیم، کفش طبی یه خورده پیرزنیه!!...کفش اسپرت گزینه ی مناسب تریه...شدیداً به دختر خانوم ها توصیه می کنم دور کفش ها و بوت های پاشنه بلند رو خط بکشید...یا لااقل روزهایی که برای راند یا گراند می رید که قراره مدت طولانی سرپا بایستید نپوشیدشون!...

وسایلی که تو بخش و موقع شرح حال و معاینه لازم می شن اینها هستند: لیست راهنمای شرح حال، استتوسکوپ، ساعت مچی، خودکار...بقیه ی وسایلی که لازم می شن مثل چکش رفلکس و یا فشار سنج تو هر بخشی پیدا می شن...همیشه یه کتاب جیبی مرتبط با بخش تون همراهتون باشه که تو مطرح کردن تشخیص افتراقی ها و نوع سوال هایی که باید بپرسید کمکتون کنه...اصلاً خجالت نکشید که جلوی بیمار از رو کتاب تون مطالب رو بخونید!!...همه می دونند ما دانشجوی پزشکی هستیم و تازه، اگر بخواید ادای پزشکای با تجربه رو در بیارید باهاتون همکاری نمی کنند!...از طرفی اگه بیمار حس کنه که این سوال و جواب ها برای یادگیریِ صرف شماست باز هم درست جواب نمی ده...من قبل از اینکه برای شرح حال گرفتن برم اسم پزشک معالج بیمار رو چک می کردم و بعد به بیمار می گفتم که من دانشجوی پزشکش (دکتر فلانی) هستم و باید برای تکمیل مطالب پرونده اش ازش یه سری سوال بپرسم...اینجوری خود بیمارها با دقت خاصی جواب سوال ها رو می دن...

سعی کنید قبل از اینکه برید بالای سر مریض پرونده اش رو بخونید...چه مشکلی داشته؟...چه تشخیص هایی مطرحه؟...از کتاب جیبی تون چک کنید که چه سوال های کلیدی ای باید از یه بیمار با همچین مشکلی پرسید؟...هر سوال چه هدفی داره؟...و در کل با برنامه برید سراغ بیمار...بعد از گرفتن شرح حال باز بیاید سراغ پرونده...چه پاراکلینیک هایی درخواست شده؟...چه نتایجی داشتن؟...چه اوردری برای بیمار گذاشتن؟...چه رژیم غذایی ای داره؟...چه مشاوره هایی داشته؟...همه رو بخونید و یادداشت کنید...عصر که بر می گردید خونه بخش مربوط به بیماریِ مریض اتون رو از کتاب بخونید...ببینید تا چه اندازه پاراکلینیک ها و داروهایی که تو پرونده هست بر اساس کتابه؟...اگه هرجا ناهماهنگی دیدید، روز بعد از اینترن، رزیدنت یا حتی اتندتون بپرسید...اونها براتون توضیح می دن که مثلاً چرا برای مشکل یه دختر 14 ساله به جای سیپروفلوکساسین، سفکسیم نوشتند؟!...

راستی یادم رفت بگم...کتاب دیگه ای که بودنش خیلی می تونه بهتون کمک کنه راهنمای داروهای ژنریک جیبیه...بعضی وقت ها مریض یه کیسه دارو میذاره جلوتون که شاید بعضی هاش رو نشناسید...اینجا کتابچه به کارتون می آد و حتی تا حدی کمک می کنه حدس بزنید مشکلات قبلی بیمار چی بوده و تا چه حد جدی اند...

شرح حالی که یه دانشجوی پزشکی باید بنویسه معمولاً خیلی مفصل و در حد لااقل 4-5 برگه...اما مسلماً موقع پرزنته کردن بیمارتون هیچ کس حوصله ی شنیدن همه اش رو نداره...با توجه به تشخیص افتراقی های مطرح برای هر بیمار، فقط یافته هایی رو بخونید که مثبت یا منفی بودنشون می تونه یه تشخیص رو رد یا تایید کنه...شاید بگید که اطلاعاتتون محدوده و این کارِ آسونی نیست...حق با شماست!...برای رفع این نقص، دوتا کار باید بکنید...بیشتر بخونید، مریض های بیشتری ببینید!...

تو هر بخشی که هستید بهترین رزیدنت بخش رو بشناسید...شناختنشون معمولاً سخت نیست!...سر مورنینگ ریپورت ها و گراند راندها معلوم می شه که کدوم رزیدنت اطلاعات و مهارت بیشتری داره...مشکلاتتون رو از همین افراد بپرسید...مطمئناً راهنماهای خوبی هستند...

در نهایت...هر بخشی که هستید از درمانگاه رفتن غافل نشید...بیمارهای بستری معمولاً مربوط به فیلد های تخصصی هستند و اون چیزی که شما لازم دارید اینه که بدونید فردا که بعنوان پزشک عمومی می رید طرحتون رو بگذرونید، چطور باید بیماران سرپایی رو منیج کنید...این مهارت رو تو درمانگاه یاد می گیرید...

اینها اون چیزهایی هستند که بنظرم مهم اند و دونستنشون می تونه مفید باشه...اگه شما هم تجربیاتی داشتید خوشحال می شم که اینجا به اشتراک بگذارید...

| جمعه ۱٥ بهمن ۱۳۸٩ | ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ | لارو پزشک نظرات () |

Design By : shotSkin.com