مورنینگ داخلی-کله ی صبح!: بیمار خودش یه خانوم دکتر چهل و چند ساله بوده...نورولوژیست جمع تعریف می کنه که این خانوم پونزده بیست سال پیش اومد پیش من...من فهمیدم اضطراب داره...تو این سال ها ازش خبری نداشتم اما خونواده اش میگن اختلالات شخصیتی پیدا کرده بوده...برده بودنش تهران و بعد از رول آوت همه چیز بهشون گفته بودن این حالتش ناشی از یه آنسفالیت قدیمیه...تو این مدت خانوم دکتر حتی مطب هم می رفته و علیرغم احوالش روزی بیست و چندتا مریض می دیده...بعد حالش بدتر و بدتر می شه...تا اون روز که داشته غذا می خورده لقمه ی غذا می پره گلوش و با حالت خفگی میارنش بیمارستان ما...ازش گاز های خون شریانی(ABG) می گیرند و می فهمند اسیدوز شدید داره...هی هم بدحال تر می شده...براش تهویه ی مکانیکی شروع می شه اما علیرغم همه ی اقدامات مدام PH خونش کمتر می شده...تو آخرین ABG اسیدوز به اندازه ای شدید بود که دستگاه نتونسته بود اندازه بگیره و فقط زده بود PH<6.8!...و اصلا هم بیکربنات دیتکت نشده بود...بعد بنده خدا فوت کرده بود و هیچ کس نمی دونست چرا!...همه ی اتندینگ با هم بحث می کردن و هر کس سعی داشت تشخیص خودش رو به کرسی بنشونه...و تنها چیزی که ذهن من رو مشغول کرده بود این بود که چرا هیچ کس براش مهم نیست اون خانوم دکتر هم یه روز مثل ماها بوده؟...که به پزشکی خوندنش افتخار می کرده و حالا که از این جمع فاصله گرفته باهاش جور دیگه ای رفتار میشه و کسی حتی به عنوان یه همکار هم براش تاسف نمی خوره؟!...امان از این " سعادت های بی بنیاد"!
...
اورژانس داخلی: روتیشن نفرولوژی هستیم و با اتندمون اومدیم برای مشاوره...بیمار یه آقای مسنه که حدود هفتاد سالشه...می خواهند براش آنژیوگرافی و عمل قلب انجام بدن اما گویا به مشکل کلیوی قدیمی داره...حالا مشاوره گذاشتن که اتند ما ببینتش و بگه اوضاعش چجوریاس!...اتندمون می پرسه حاج آقا مشکل کلیه اتون چی بوده؟...حاج آقا: ریفلاکس نفروپاتی داشتم!...ماها با تعجب و در حالی که سعی می کنیم خنده مون رو کنترل کنیم به هم نگاه می کنیم...اتند: از کی؟...حاج آقا: از خیلی وقت پیش!...رفتم تهران عمل هم کردم!...اومدن از روده م یه کیسه درست کردن...حالب رو بای پس کردن زدن بهش!!...اتندمون که خیلی کیف کرده می خنده میگه خب نتیجه ی عمل چی شد؟!...حاج آقا می گه هیچی یه مثانه ی نوروژنیک!!...همه مون می خندیم...یکی از بچه ها می گه استاد باید یه مدت بیایم پیش حاج آقا دوره ی اورولوژی ببینیم...و من چقد دوست دارم روزی بیاد که همه ی مریض ها مثل این حاج آقا در مورد بیماریشون اطلاعات داشته باشن 
...
خوابگاه: فهیمه اومد بهم گفت زهرا دنبال یه هم خونه ای می گرده و من اگه دوست دارم خونه بگیرم برم خونه رو ببینم...رفتم...خونه رو دیدم...قرار شد اثاث کشی کنم...اما یه دلهره ی خاصی داشتم...به خودم می گفتم بخاطر قرار گرفتن تو یه موقعیت جدیده...آخرین روزایی بود که به خیال خودم خوابگاه بودم که هم اتاقی هام ازم خواستن که بمونم...و دقیقا همون لحظه بود که فهمیدم دوست ندارم با یه آدم جدید زندگی کنم...من یه بار این حالت رو تجربه کردم...از کسایی که دوستشون داشتم جدا شدم و تا مدت ها با آدمهایی زندگی کردم که همیشه برام غریبه بودن...اما الان با کسایی هستم که عین خونواده ام شدن....روزایی شده که میام تو اتاق و وقتی می بینمشون احساس آرامش می کنم...و نمی خواستم همه ی اینها رو از دست بدم.... و الان مطمئنم که تصمیم درستی گرفتم...
پ.ن: امروز با انجی و مژی بعد از کلاس فرانسه رفتیم انتشارات جنگل کتاب بخریم...قرار شد پول همه ی کتابها رو مژی بده بعد باهاش حساب کنیم...وقتی مژی کارتش رو داد به فروشنده آقاهه پرسید موجودی داره!؟...ماها هم همزمان با اعتماد به نفس بالایی گفتیم پ ن پ!!...یه بار...دو بار...سه بار کارت رو کشید و هر بار گفت رمزتون اشتباس!...مژی که دیگه کلافه شده بود گفت من برم از تو ماشین گوشیم رو بیارم رمزم رو چک کنم...رفته یود و فهمیده بود کارت اشتباه داده!!
...کارت اصلیه رو داد و با یه دنیا خجالت فهمیدیم چون کارت الکترونیکی خرید کتاب داده بود فروشندهه اون سوال رو پرسیده بود و حق داشته بنده خدا...بعد کتابا رو برداشتیم بیایم بیرون این دستگاه دزدگیرشون شروع کرد به بوق زدن!...بعد سه تامون انگار که برق گرفته باشدمون برگشتیم به فروشنده نگاه کرده بودیم!...دیگه انقد خسته ش کرده بودیم که فقط گفت برید!!...
پ.ن2: با سوسکی و نفیس رفتیم بیرون کلی هات چیپس خوردیم!...خیلی خیلی خوب بود جاتون خالی!...
پ.ن3: یه سری از کامنتهاتون هست که باید ایمیلی جواب می دادم اما یادم نمیاد جواب دادم یا نه!!
...با عرض شرمندگی اگه کسی هست که فراموش کردم جوابش رو بدم همینجا کامنت بذاره...
پ.ن4: آقا!!...شما هم این خبرا رو شنیدید که می گن زبونم لال میخوان به ایران حمله کنن؟!
...من می ترسم!!!...همیشه وقتی حالم خوب نیست یا استرس دارم یا هرچی خواب می بینم جنگ شده و من همش نگران خونواده امم!!
...بعد خیلی وقتا با گریه و در حالی که قلبم داره از تو چستم می زنه بیرون از خواب می پرم...خدایا رحم کن!!...
من نمی دونم همه ی بچه های این رشته همین جورین!؟...خب یه جا سالم نذاشتی برا این قالیچه خواهر من!!...
